Ik loop een stuk de straat uit vanaf mijn hostel, het is heet hier. De stoffige smalle straat waar ik verblijf is het gebied waar mensen hun inkopen doen, er wordt veel gehandeld. Het verblijf is spot goedkoop en ik eet hier de hele dag voor ongeveer vier euro totaal. Overal hangen lampjes, sarees, leren tasjes en schoenen. Om het half uur maken ze hunwaar schoon met een plumeau om het stof eraf te slaan. Ze spreken me aan in verschillende talen. Ma’am, where you from en soms een random I love you. Ik grinnik achter mijn zonnebril, tja, als zij dat lekker willen roepen! Ik heb veel discussies en gesprekken gehad over india en zijn mannen. Is het wel veilig? Wordt je niet steeds lastig gevallen? Ik heb er eigenlijk geen last van en maak meestal een praatje. Inmiddels heb ik wel geleerd waar mijn grenzen liggen en dat realiseer ik mij als ik langs de riksja’s loop het metro station in. Allemaal zeggen ze wat en ik zeg wel twaalf keer nee bedankt. Het kost mij geen energie meer en daar ben ik zo blij om!!

 

Met de metro gaan in Delhi is leuk! Ik weet nog goed dat ik ooit ging liften naar Parijs en we toen met grote tassen in de metro naar ons hotel op zoek moesten. Dat maakte veel indruk. Iedereen kijkt naar mij hier. Als je terug kijkt kijken de mannen weg, maar de vrouwen glimlachen verlegen. Zoveel zien ze dat niet, maar als echte hollander reis ik het liefst voor 76 cent naar het winkelgebied waar ik op zoek moet naar schoenen.

Morgen is mijn eerste real Indian wedding en ik wil me toch een beetje mooi aankleden. De jongen in de schoenen winkel doet zijn uiterste best, hij kijkt naar beneden als ik echt contact maak en als een echte cinderella maakt hij elke keer de bandjes vast. Daar kan ik nog niet zo aan wennen. Ik zeg dat ik het ook zelf kan doen en dat mijn voeten stinken! Hij lacht met me mee maar zijn “no ma’am” doet me smelten. Oke, maak jij die bandjes dan maar vast! Ze willen altijd weten waar je vandaan komt en ik vertel trots over mijn bruiloft. “Ma’am, in these shoes you will look dominant in my opinion” Delhi engels klinkt bijna als een lied en na deze opmerking was ik verkocht!

Blij loop ik terug naar de taxi standplaats. In een klein groen met geel autootje rijd ik terug naar de metro. Het onderhandelen gaat op instinct. Ik bepaal wat ik wil betalen en zeg dat als antwoord als ik ga zitten. Ja en nee weten in Hindi en een paar kleine dingen helpen je om te laten zien dat je niet onbekend bent en dus ook niet vatbaar voor de wel bekende trucs. “Aap ka naam ma’am?” dat betekend wat is je naam. “Mera naam is Hannah” Een klein beetje Hindi geeft zoveel moois. Ik vertel opnieuw over waar ik woon, het cricket team komt voorbij en hij kijkt in zijn spiegel met een big smile: “My name is Nazir ma’am, nice to meet you!”

Tevreden staar ik naar buiten. Door de smog die boven de stad hangt kleurt een oranje gouden zon. Delhi heeft nooit mijn hart gestolen, het is een chaotische stad met veel lawaai. Maar er is zoveel te zien en te weten en als je hier kunt bewegen in zekerheid geeft dat een te gek gevoel.

In de metro terug staan we als sardientjes op elkaar. Mijn tas drukt tegen mij aan en ik heb mijn shawl omgeslagen, waar ik niet nog meer op hoef te vallen doe ik het liever niet. Ik voel me veilig hier, de mensen zijn vriendelijk en voor de meeste dingen voel ik een diep begrip. Een oudere man vangt mijn blik en knikt begripvol. Als ik eruit wil drie stations verder maken ze de weg vriendelijk voor mij vrij. De stoffige straat waar ik weer thuiskom is nog meer tot leven, de lampjes branden en deel twee van de dag hier begint. Ze eten pas rond tien uur s’ avonds in India en voor hen is de dag dus nog lang niet voorbij.

De bruiloft is op een groot resort en samen met Josje zit ik in een taxi. We zijn wat aan de late kant en als we aankomen kunnen we net aanschuiven voor de ceremonie. Een priester zegent iedereen, zegent beide ouders en richt zich vanaf dan op het bruidspaar. Als een ware godin staat onze vriendin Marie trots naast haar man. Ze heeft diep respect voor alle rituelen die haar niet bekend zijn en het is ontroerend om te zien dat haar ouders zich traditioneel gekleed hebben voor deze speciale dag. We zitten onder een partytent versierd met kleurrijke bloemen en belletjes en twee grote ventilators houden ons koel. Een vuur wordt gestookt, eten wordt geofferd en beide ouders krijgen de taak hun kinderen te zegenen. Nog meer offers worden gegeven en ze doorlopen de zeven stappen van een gelukkig huwelijk. Gepofte rijst wordt op de grond gestrooid en bij iedere stap worden ze opnieuw gezegend. We strooien rozenblaadjes en de vreugde die ontstaat als de ceremonie voorbij is is hartverwarmend. Het feest kan beginnen, de bruid gooit niet haar boeket maar breekt boven de hoofden van alle ongetrouwde vrouwen haar armbanden. Er valt geen gouden armband op mij, maar om dit alles mee te maken en te zien wat de tradities hier zijn en hoe betrokken de familie is met elkaar vult mijn hart met liefde. Marie raakt de schenen aan van haar nieuwe schoonfamilie, dit als teken van respect. Ze is een prachtige bruid in haar rode sari. Iedereen heeft een dansje ingestudeerd, zelfs de ouders van de bruid. We juichen en dansen, eten de hele avond door en de familie straalt van geluk. Het accepteren van verschillen, met groot respect is iets wat mij bij zal blijven voor lange tijd. Vandaag waren we gewoon even allemaal mensen, dansten we zonder schaamte tot de zon op kwam en hadden we een ding gemeen; het vieren van de liefde.

Pin on PinterestShare on LinkedInShare on FacebookTweet about this on Twitter

Comments

comments